Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

ΑΧΟΥ ΤΟ ΜΩΡΕ



Άχου το μωρέ που παρεξηγείται τόσο εύκολα.

Άχου το μωρέ που παρεξηγείται επειδή του θίξαμε την αγαπημένη του μουσική. Συγνώμη που εμείς οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί δεν ακούμε όλοι την υπέρτατη μουσική που έχεις διαλέξει εσύ για να ψυχαγωγείσαι.

Άχου το μωρέ που του θίξαμε τον αγαπημένο του καλλιτέχνη / ποδοσφαιριστή / είδωλο / γουατέβερ.

Άχου το μωρέ και το χριστιανόπουλο που δεν μπορεί να δεχτεί ένα αστείο για τη θρησκεία του επειδή του προσβάλλουμε αυτά που θεωρεί «ιερά». Κρίμα για σένα να μην είμαστε σαν κάποιες ισλαμικές χώρες να καίμε βιβλία (όπα, το έχουμε κάνει), να κάνουμε πορείες επειδή θιχτήκαμε για κάτι (όπα, κι αυτό το έχουμε κάνει), να βάζουμε φυλακή όσους μας «προσβάλλουν» (σκατά, κι αυτό το έχουμε κάνει), να καίμε τέλος πάντων καμιά πρεσβεία και στην ανάγκη να λιθοβολούμε κάποιον επειδή τόλμησε να μας προσβάλλει τα ιερά. Για μένα ιεροί είναι οι Judas Priest, για κάποιον άλλον ο Ολυμπιακός, για κάποιον άλλον οι μπριζόλες στα κάρβουνα, για κάποιον η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, δεν υπάρχει κάτι αντικειμενικά ιερό, πάρτε το χαμπάρι.

Άχου το μωρέ που θίχτηκε επειδή είναι χοντρός και κάποιοι τολμάνε να κάνουν αστεία με χοντρούς. Ωραία λοιπόν, εμένα με ενοχλεί που κάνουν αστεία για κοντούς, για αλκοολικούς και για μαύρους επειδή το καλοκαίρι γίνομαι πιο μαύρος και απ’ το μαύρο μαρκαδόρο που έχω εδώ δίπλα μου. Άλλους τους ενοχλούν τα αστεία για ανάπηρους, άλλους τα αστεία για το περιβάλλον, ο καθένας μπορεί να ενοχλείται για κάτι. Ξέρετε κάτι; ΣΤ’ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΑΣ! Αν δεν μπορείτε να δεχτείτε ένα αστείο να πα να γαμηθείτε!

Άχου το μωρέ που του θίξαμε τη χώρα. Δε σου αρέσει όταν κάποιοι κοροϊδεύουν για κάποιο λόγο την Ελλάδα; Απαντάς με φράσεις κλισέ και αηδίας του τύπου «όταν οι άλλοι ανακάλυπταν το κρέας, εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη και 5 είδη ζώων έτοιμα προς εξαφάνιση»; Όταν όμως εσύ παπάρα κοροϊδεύεις άλλες χώρες για κάτι που έχουν ή κάνουν είναι όλα κομπλέ, ρόδινα, με κορδελίτσες, μονόκερους και ουράνια τόξα ε; Οι άλλοι όμως απαγορεύεται να πουν οτιδήποτε για τη χώρα σου γιατί ξαφνικά γινόμαστε πατριώτες και πως τολμάει ο άπλυτος, ο βάρβαρος, ο ούρουκ-χάι να λέει έστω και το παραμικρό για την Ελλαδάρα μας! Και εννοείται ότι όποιος Έλληνας πει κάτι αρνητικό για την Ελλάδα αυτομάτως είναι αριστερός, κομμουνιστής, αναρχοάπλυτος, ανθέλληνας και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο!

Άχου το μωρέ που βρίσκει όλα τα βίντεα του Τάδε Ταδόπουλου ωραία και αστεία ή τα κείμενα του Δείνα Δεινόπουλου ακόμα πιο ωραία και αστεία αλλά μόλις θίξει ένα θέμα που τον τσούζει και δεν του αρέσει αμέσως αρχίζει τα «Τι μαλακίες είναι αυτές που λες; Ανσαμπσκράιμπ! Δε σε ξαναδιαβάζω! Δε ξαναβλέπω βίντεό σου, έτσι κι αλλιώς όλο παπαριές λες! Να πα να γαμηθείς με μολυσμένα σκουπόξυλα! Γαμώ τη μαμάκα σου, τη θεία σου και 2-3 συγγενείς σου ακόμα, άμα σε πετύχω μπροστά μου θα σου κάνω τη μούρη κιμά για κεφτεδάκια! Πώς τολμάς να μιλάς για κάτι που αρέσει σε ΕΜΕΝΑ!;!;». Να το ξέρουμε ρε φίλε, να μας λες τι σου αρέσει ΕΣΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ να ξέρουμε τι να λέμε και τι όχι.

Άχου το μωρέ που νευριάζει όταν του λένε κάποια αρνητικά για τα πολιτικά του πιστεύω και αντί να τα υποστηρίξει κάθεται και λέει τα αρνητικά των άλλων μάλλον επειδή ο ίδιος δεν μπορεί να σκεφτεί θετικά για τα δικά του.

Άχου το μωρέ που δε συμφωνεί με τις απόψεις κάποιου άλλου και γι’ αυτό το λόγο αποφασίζει να τον βρίζει χωρίς να προβάλλει ο ίδιος επιχειρήματα. Δε γίνεται να συμφωνούμε όλοι σε όλα. ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ! Αλλιώς θα συμφωνούσαν όλοι μαζί μου που ως γνωστόν έχω πάντα δίκιο και είστε λάθος αν νομίζετε κάτι άλλο. Βέβαια ούτε εγώ συμφωνώ με τις απόψεις μου καμιά φορά αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

ΤΡΟΛΛΑΡΟΝΤΑΣ ΤΟ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ



ΔΙΣΚΛΕΪΜΕΡ: Δε μ’ αρέσει ο Λειβαδίτης. Δε μ’ αρέσει γενικά η ποίηση με μόνη πιθανή εξαίρεση τον Ελύτη. Δε θέλω να μειώσω με τίποτα τον άνθρωπο ο οποίος στον τομέα του είναι αναγνωρισμένος και πολύ καλός απ’ ότι ξέρω. ΑΛΛΑ έχει γίνει της μόδας όλοι να ανεβάζουν ποιήματά του λες και δεν υπάρχει κάποιος άλλος. Έχει γίνει ο ροκ σταρ της ποίησης.  Από αυτούς που διαβάζουν ποίηση, οκ, το καταλαβαίνω, αλλά υπάρχουν και άτομα τα οποία δεν μπορούν να γράψουν ούτε το όνομά τους σωστά αλλά θα copypastάρουν ένα ποίημα του Λειβαδίτη για να το παίξουν ψαγμένοι μπας και ψαρώσουν καμιά γκόμενα. Υπάρχουν γκόμενες που τα μόνα τους ενδιαφέροντα είναι οι τρίχες στα μαλλιά και το καινούριο φόρεμα της Τζένιφερ Άνιστον αλλά υποτίθεται ότι τους αρέσει ο Λειβαδίτης. Άμα τους γράψεις ένα ποίημα δε θα συγκινηθούνε, αλλά άμα πεις ότι είναι του Λειβαδίτη αμέσως θα σου πούνε «αχ, τι γλυκό!». Αν και εσείς ξέρετε τέτοια άτομα και συναντήσετε κάποιο από τα ποιήματα που θα γράψω εδώ, να τους δώσετε τις απαντήσεις που θα σας δώσω και μην ανησυχείτε, είναι τόσο βλάκες που δε θα ξέρουν να απαντήσουν, το πολύ πολύ να σας πούνε «άντε ρε βλάκα!» ή να σβήσουν το σχόλιό σας γιατί τους χαλάσει το ίματζ στο φέισμπουκ. Με κόκκινα θα σχολιάζω. Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στο Χωστήρα και τον Ταβανία (το μέγιστο ποιητή του κουλ έαρ) επειδή η προηγούμενη ήταν του κώλου.


1.
Α, θα ‘θελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου (και που ξέρεις πού τα είχε πριν;),
Της μητέρας σου τα γόνατα που σε γέννησαν για μένα (τα γόνατα δε γεννάνε)
Να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το φόρεμά σου (είσαι αηδιαστικός!),
Να κρύψω σαν φυλακτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ’ το σεντόνι που κοιμήθηκες (μπορείς απλά να πάρεις ένα στριγκάκι της, είναι πιο εύκολο).
Θα μπορούσα ακόμα και να χαμογελάσω στον άντρα που σ’ έχει δει γυμνή πριν από μένα (χεχε, μαλάκα, σου πηδάω την πρώην!),
Να του χαμογελάσω που του δόθηκε μια τόσο ατελείωτη ευτυχία (πού το ξέρεις; Μπορεί να ήταν μια σκύλα μαζί του και ο άνθρωπος να υπέφερε).


2.
Θυμάσαι, αλήθεια, ένα βράδυ που καθόμαστε στο παράθυρο
Μακριά ένα γραμμόφωνο, κι ακούγαμε δίχως να μιλάμε (ε, όλη την ώρα μαζί τι σκατά να λέμε συνέχεια;).
Είπες: ας μην έχουμε γραμμόφωνο, κι ας μη βάλανε αυτή την πλάκα του για μας (λέμε όμως και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα).
Όμως αυτό το σιγαλό τραγούδι είναι δικό μας (ποιο είναι; Η μπαλάντα των παιδεραστών;). Κι αυτό το βράδυ είναι δικό μας (πιο κλισέ ατάκα να πεις στη γκόμενά / στο γκόμενό σου έβερ!).
Και κείνο το άστρο, εκεί, κατάδικό μας. Έτσι είχες πει (πάλι πιωμένη ήσουν μωρή, όσο και να σ’ αρέσει ένα «φωτάκι» μέσα στη νύχτα, άλλο τόσο αρέσει και σε άλλες 193498767 γυναίκες και δεν ξέρεις και γρι από άστρα εκτός του ότι είναι «ρομαντικά» για κάποιον ανεξήγητο λόγο).
Μιλάς σαν ποιητής αγάπη μου, έκανα ξαφνιασμένος (μάλλον δεν κατάλαβα, πως ήμουν κι εγώ πιωμένος – ορίστε ρε μαλάκες, κάνω και ομοιοκαταληξία).
Πέρασες τα όμορφα μπράτσα σου γύρω από το λαιμό μου και με φίλησες. Όπως εσύ μονάχα ξέρεις να φιλάς (ωραία, σκέφτομαι, θα ζμπρώξουμε σήμερα).
Έλα λοιπόν, μην κλαις.
Έτσι μ’ αρέσεις, να χαμογελάς.
Εμείς θα ζήσουμε, αγαπημένη μου, και θα νικήσουμε. Ό,τι κι αν κάνουν θα νικήσουμε (ποιοι; Οι Τούρκοι; Δε σας αφήνουν οι γονείς σας να πηδιόσαστε;).
Μια μέρα θα ξαναβρεθούμε.
Θ’ αγοράσουμε τότε κι εμείς ένα δικό μας γραμμόφωνο και θα το βάζουμε να παίζει όλη την ώρα (μην αγχώνεσαι, έχουν εφευρεθεί τα άι ποντ). Ναι, αγάπη μου, θα κάτσουμε κιόλας στο παράθυρο κοντά κοντά (και θα ακούμε τους κάγκουρες με τα αμάξια τους να περνάνε με Παντελίδη στο φουλ).
Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.
Και τότε όλα τα βράδια κι όλα τα άστρα κι όλα τα τραγούδια θα ‘ναι δικά μας (βρωμοεγωιστές!, αφήστε και κάτι για τους άλλους).





3.
Αν μου χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα, θα προτιμούσα μια στιγμή πλάι σου (προτιμάς δηλαδή να ζήσεις ένα λεπτό; Ούτε σεξ δε θα προλάβεις να κάνεις, όσο γρήγορα και αν τελειώνεις!).


4.
Ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί δεν πραγματοποιούνται τα ανθρώπινα όνειρα (εγώ μια φορά είχα δει ότι ήμουν με μια ξαδέρφη μου δυο ομόσημοι αριθμοί και μας κυνηγούσαν κάποιοι ετερόσημοι. Ήταν στις πανελλήνιες τότε από το διάβασμα μαθηματικών. Φαντάζεσαι να έβγαινε αληθινό; Θα γεμίζαμε ακόμα περισσότερα νούμερα!).


5.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια (οπότε μάλλον σκότωσες κανέναν για να πας ισόβια, οπότε μάλλον ζώο θα λέγεσαι αντί για άνθρωπος)
Μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντα την άνοιξη, τη μάνα σου και τον κόσμο (μπα, μάλλον γυμνές γκόμενες θα θυμάσαι και θα ζωγραφίζεις στον τοίχο δυο κύκλους με κιμωλία για να νομίζεις ότι είναι βυζιά και θα τον παίζεις).
Εσύ και μεσ’ απ’ το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου θα συνεχίσεις το δρόμο σου πάνω στη γη.
Κι όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο απ’ τ’ άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία (μάλλον ο δεσμοφύλακας θα σου απαντήσει και θα σου πει να βγάλεις το σκασμό και να μην κάνεις φασαρία αλλιώς θα σε τουλουμιάσει στο ξύλο. Αν πάλι σου απαντήσει η Ισπανία να ξέρεις ότι τα ναρκωτικά δεν κάνουν καλό ούτε στη φυλακή).
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν’ ασπρίζουν τα μαλλιά σου δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θα αρχίζουνε στον κόσμο (αλλά εσύ ούτε θα το ξέρεις ούτε θα τους βλέπεις αφού θα σαπίζεις εκεί μέσα).


6.
Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί (κι όταν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον πάλι νεκροί είμαστε).


7.
Οι επαναστάτες είναι ανήσυχοι για το μέλλον, οι εραστές για το παρελθόν, οι ποιητές έχουν επωμιστεί και τα δυο (οι επαναστάτες είναι ανήσυχοι για το μέλλον ακόμα και τα βύσματα που μπήκαν στο δημόσιο με μέλλον και «επαναστατούν» επειδή τους κόψανε το επίδομα πλυσίματος χεριών, οι εραστές βρίσκουν άλλο ταίρι και ξεχνάνε το παρελθόν και οι ποιητές είναι ανήσυχοι για το αν θα εκδοθεί το βιβλίο τους).


8.
Εκείνη τη νύχτα άδειασα τόσο που όταν μου πέταξαν το μαχαίρι δε βρήκε πουθενά να καρφώσει (εκείνη τη νύχτα άδειασα τόσο που έδωσα όρκο ότι δε θα ξαναφάω σουβλάκι απ’ του Μπάμπη).


9.
Αχ, γυναίκες έρημες,
Πάντα γυρεύαμε το καλύτερο… (άντρα πλούσιο, όμορφο, ευαίσθητο, ρομαντικό, αλήτη, συμπονετικό, να μη νοιάζεται για τίποτα παρά μόνο για εμάς κτλ κτλ)
Συχνά καταφύγαμε και στις χαρτορίχτρες (άμα είσαι ζώο εκεί καταφεύγεις),
Τρέχουμε στα μέντιουμ να μάθουμε – τι να μάθουμε (ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ δε μαθαίνεις από τα μέντιουμ και να δω πότε θα τα κλείσουν επιτέλους φυλακή που κοροϊδεύουν κόσμο);
Διαβάζουμε καθημερινά το ωροσκόπιο στις εφημερίδες (γιατί είστε ευκολόπιστες, βαριέστε να βάζετε το μυαλό σας να δουλέψει και προτιμάτε άλλοι να το κάνουν για σας και ψάχνετε την εύκολη λύση)
Πηγαίνουμε σε διάφορους ύποπτους αστρολόγους… (δεν είναι ύποπτοι, ΕΝΟΧΟΙ είναι)
Λοιπόν πού πάμε; Από πού προερχόμαστε; (Πας στον τάφο! Προέρχεσαι από το μουνί της μάνας σου και το σπέρμα του πατέρα σου!)


10.
Για να γεννηθείς εσύ κι εγώ για να σε συναντήσω, γι’ αυτό έγινε ο κόσμος (ΟΧΙ! Ο κόσμος δεν έγινε για να συναντήσεις μια καριόλα, θα μπορούσες να είχες συναντήσει μια οποιαδήποτε άλλη, τυχαία ήταν η συνάντησή σας και σας παρακαλώ μη λέτε τέτοια γιατί γίνονται και τραγούδια, τα ακούνε οι γκόμενες και τα πιστεύουν!).



Αυτά γιατί βαρέθηκα, έχω ήδη ανοίξει τις μπυρίτσες μου, ακούω μουσικούλα και είμαι νιρβανιασμένος. Αλλά μη μου αγχώνεστε! Το μαγαζί διαθέτει και μελοποιημένη ποίηση:



Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΧΩΣΤΗΡΑ

          Αυτή η ανάρτηση αφιερώνεται στο Χωστήρα επειδή με έπρηξε να γράψω...








 Αυτή είναι μια άσχετη εικόνα που την έβαλα για να μην εμφανιστεί στο μπλογκ ρολλ σας η κανονική η οποία είναι αυτή:








       Έρχεται ρε μαλάκα και η κανονική ανάρτηση μέσα στο σουκού!

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

ΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΨΗΛΕ!



          Ναι, εσένα το λέω ψηλέ από το Χολαργό. Και κάπου εδώ πρέπει να πάρω τους φίλους μου τηλέφωνο να τους πω να σταματήσουν να βλέπουν Τσουκαλά γιατί μου κολλάνε τις ατάκες του άπλυτου μπουκλομάλλη.

          Έβλεπα που λέτε (εσείς, εγώ δεν το λέω) Monty Python και στο καπάκι «κωμικά» βίντεο στο youtube, κυρίως ελληνικά. Μετά κατέβηκα για μπύρες και ήπια μερικές. Μετά φιλοσόφησα για λίγο. Μετά ήρθε και η επόμενη μπύρα οπότε σταμάτησα τη φιλοσοφία για να φιλοσοφήσω για πιο σημαντικά πράγματα όπως τα βυζά. Αλλά δε θα σας μιλήσω για βυζά γιατί η καλύτερη αίσθηση για αυτά είναι αφή οπότε πηγαίνετε να πιάσετε κανα βυζάκι. Όσοι δεν έχετε εύκαιρο βυζάκι πιάστε μια μπύρα. Όσοι δεν έχετε εύκαιρη μπύρα σας λυπάμαι και θα πιω 3-4 για πάρτη σας. Και θα σας μιλήσω για την άλλη τη φιλοσοφία που ως το τέλος της βραδιάς είχε γίνει τυφλοσοφία.



          Κάποτε το ανθρώπινο είδος έβγαζε γαμώ τις κωμωδίες και γαμώ τις κωμικές σειρές, όπως monty python οι οποίοι ουσιαστικά ανοίξανε πολλούς δρόμους στην κωμωδία και πολλοί τους έχουν ψιλοαντιγράψει ή έχουν εμπνευστεί από δαύτους, π.χ. οι ΑΜΑΝ. Το ξέρω ότι δεν αρέσουν σε όλους οι monty python, λογικό, απλά αυτοί ήταν ένα τυχαίο παράδειγμα. Τώρα το μεγαλύτερο μέρος της κωμωδίας, με εξαίρεση τις ταινίες και ελάχιστες πλέον σειρές, έχει μεταφερθεί στο youtube, όπου ο καθένας μπορεί να γυρίσει ότι γουστάρει. Και αυτό είναι πολύ καλό γιατί κάποιος μπορεί να έχει πολύ καλές ιδέες αλλά να μην μπορεί να βγει στην τιβί (βλέπε λογοκρισία, βλέπε δεν είναι τόσο όμορφος όσο τον θέλουνε, βλέπε ένα κάρο προβλήματα που έχει η τηλεόραση). Αλλά επειδή μπορεί ο καθείς να κάνει ότι γουστάρει στο youtube έχουν μαζευτεί και ένα τρένο μπαγλαμάδες. Σας ξαναλέω, κάποτε βγαίνανε τόσο γαμάτες κωμωδίες και κωμικές σειρές που σου φεύγανε κλανιές και μετά γελούσες και με την κλανιά που σου ξέφυγε και γελούσαν και οι γύρω σου, ξεφεύγανε και σ’ αυτούς κλανιές και καταλήγατε μια ωραία ατμόσφαιρα. Βρωμερή ατμόσφαιρά βέβαια, αλλά ωραία ατμόσφαιρα. Και η κωμωδία δε σταματούσε εκεί. Είχε περαστεί και στα βιντεοπαιχνίδια, όπως Conkers bad fur day και Serious Sam (<-- ΝΑ άντρας κορίτσια άμα θέλετε να ερωτευτείτε και αφήστε τους σάπιους ιππότες με τα άσπρα άλογα).





              Και στη μουσική δεν πηγαίναμε πίσω, βγάζαμε πολύ καλές αστείες μπάντες. Για λίγα χρόνια ακόμα και οι κάφροι της εποχής βγάζανε αρκετό γέλιο.


 
          Είχαμε ΑΜΑΝ, είχαμε Χάρυ Κλυνν (πως διάολο γράφεται αυτός;), είχαμε Φώσκολο στην τελική ρε αδερφέ. Τώρα έχουμε κάτι γελοίους που παίρνουν μια κάμερα και απλώς μιλάνε σε αυτήν χωρίς να κάνουν τίποτα, άντε το πολύ πολύ να παίρνουν ένα γελοίο βίντεο και να το σχολιάζουν. Σαν πολλοί Λαζόπουλοι δε μαζευτήκαμε λέω ‘γω; Κάντε κάτι ρε! Κουνηθείτε! Βγείτε απ’ το γαμώσπιτό σας και γυρίστε ένα ανθρωπινό βίντεο χωρίς χίλια μοντάζ και εκρήξεις για να φαίνεται πιο γαμάτο και ουάου! Αυτός εδώ ο Καβαλάρης είναι πολύ πιο γαμάτος από όλους εσάς που απλώς μιλάτε σε μια κάμερα.



            Ξέρετε γιατί; Γιατί κουνάει τον κώλο του να κάνει κάτι! 
     Ακόμα και αυτοί είναι πολύ καλοί. 






         Έχουν γαμώ τις ιδέες. Αν δεν ήταν τόσο σκατίφλωρες θα μπορούσαν να έβγαζαν γαμώ τις κωμωδίες. Γιατί; Είπαμε, γιατί κουνάνε τον κώλο τους και προσπαθούν να κάνουν κάτι που να αξίζει. Μπορεί να μη βγαίνει πάντα κάτι καλό, αλλά φαίνεται αυτός που προσπαθεί να κάνει κάτι και αυτός που το κάνει χωρίς προσπάθεια. Ναι, το καταλαβαίνω, το να πάρεις μια κάμερα και να μιλάς, να βάζεις βίντεα άλλων και να τα σχολιάζεις είναι απλό, είναι εύκολο, και άντε να το δεχτώ ότι το κάνανε κάποιοι. Πλέον το κάνουν σχεδόν όλοι. Και τα θέματα κυμαίνονται τις περισσότερες φορές σε 2 κατηγορίες. Είτε παίρνουν βίδεα τρίτων και τα σχολιάζουν είτε αρχίζουν τα: 5 τρόποι για να σπάσεις το σπαθί ενός σαμουράι, 18 λόγοι που τον παίρνεις απ’ τ’ αυτιά, 342ν είδη κλαρινογαμπρών. ΕΛΕΟΣ!!!!

          ΕΠΙΣΗΣ αυτό το πράγμα που κάνετε συνέχεια και λέτε 2 λέξεις αριστερά της κάμερας, μετά άλλες 2 δεξιά της κάμερας, άλλες 2 λίγο πιο πίσω, άλλες 2 στο κέντρο κ.ο.κ. πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει. Αλήθεια! Δεν είναι αστείο! Είναι εκνευριστικό και μοιάζετε με καθυστερημένους που δεν μπορούν να απομνημονεύσουν μια πρόταση να την πουν ολόκληρη.

          Στις διαφημίσεις πάντως έχουμε καλυτερεύσει. Παλιά όλες οι διαφημίσεις ήταν χαζοχαρούμενες με ελάχιστες εξαιρέσεις. Και σήμερα εννοείται ότι έχουμε πολλές χαζοχαρούμενες διαφημίσεις αλλά βγάζουμε και αρκετές καλές, με εξαίρεση τις διαφημίσεις του Τζάμπο που δε θεωρούνται διαφημίσεις αλλά κακοποίηση των αυτιών μας.


Από το 1:20 και μετά: "Τι εννοείς ρε μαλακισμένο καθίζημα που έπρεπε να σε καταπιεί η μάνα σου; Τι θα πει κουνήσου; Σε μένα ρε βλαμμένο, που σε ντύνω και σε φροντίζω; Δεν έχει στολή φέτος, πάρε μια λάμπα, βάλτην στον πάτο σου και ντύσου πυγολαμπιδα!"...... Πιστεύω θα γινόμουν καταπληκτικός πατέρας χαχαχαχαχαχαχα... για το πατέρας γελάω, όχι για το καταπληκτικός...

         Η καλύτερη πρόσφατη διαφήμιση ήταν μια που άκουσα στο ραδιόφωνο και δυστυχώς δεν τη βρίσκω στο γιουτιούμπ να σας τη βάλω αλλά πάει κάπως έτσι: «Ποιο μυστικό είχαν ανακαλύψει οι αρχαίοι Έλληνες για τον καύσωνα στην Ελλάδα; Ποια είναι τα μυστικά του θεού Ήλιου; Γιατί μας αποκρύπτουν τις σκοτεινές του προθέσεις; Ο Άρατος, ο Ευρυσθένης, ο Θαλής δεν ξέρανε που γράφανε για το θεό Ήλιο; Μήπως είχανε ανακαλύψει από τότε το μυστικό που χαρίζει δροσιά με το χαρακτηριστικό ήχο; **ΚΛΙΚ** Φουτζίτσουυυυυυ». ΕΠΙΚΟ ΤΡΟΛΛΑΡΙΣΜΑ Λιακοπουλαίων και σία…

          Φυσικά η κατρακύλα της ποιότητας δε σταματάει εκεί. Συνεχίζεται στα βίδεο γκέιμς, στις ταινίες και στη μουσική.

          Ας πούμε στα βιντεοπαιχνίδια. Παλιά δεν υπήρχαν τόσο καλά γραφικά, δεν μπορούσες να βγάλεις ότι παιχνίδι σου κατέβαινε στο μυαλό γιατί η τεχνολογία δεν είχε εξελιχθεί τόσο. Οπότε για να καλυφθεί αυτό το κενό έπρεπε να δώσουν περισσότερο βάση στο γκέιμ πλέι που λένε και στο χωριό μου. Από σουτ εμ απ (doom, wolfenstein), στρατηγικής (heroes of might and magic, age of empires II), rpg (Zelda, Diablo, planescape torment) μέχρι και τα πλατφόρμινγκ (donkey kong country) αλλά και τα adventure (grim fandango, syberia) εκτός του ότι είχαν καλό γκέιμ πλέι προσπαθούσες να τα παίξεις. Προσπαθούσες να κερδίσεις. Δε στα είχε όλα έτοιμα στο πιάτο. Προφανώς και είχαν βγει τεράστιες πατάτες παλιότερα αλλά ακριβώς επειδή ήταν πατάτες δεν τις ήξερε ούτε δημιουργός τους. Είχα παίξει το πρώτο assassins creed που είχε πάρει υψηλότατες βαθμολογίες και ομολογουμένως ήταν εντυπωσιακό παιχνίδι, καλά γραφικά, καλή ιστορία αλλά μα τα Stuyvesant 100’s που να τα προτιμάτε γιατί έχουν ίδια τιμή με τα κανονικά, ήταν από τα πιο εύκολα παιχνίδια που έχω παίξει στη ζωή μου. Δε λέω πως δεν υπάρχουν και δεν έχουν βγει πολύ καλά καινούρια παιχνίδια αλλά πλέον εστιάζουμε μόνο στο τι φαίνεται (εξού και τα 2ωρα cut scenes) και παραβλέπουμε σημαντικότατα πράγματα όπως το γκέιμ πλέι. Όταν με ένα κουμπί σκοτώνω 32 αντιπάλους και χρειάζομαι οδηγίες ακόμα και για να δέσω τα κορδόνια κάπου το χάνουμε ψηλέ. Ναι εσένα λέω, ψηλέ από το Χολαργό.

          Το ίδιο ισχύει και με τις ταινίες. Αφοσιωθήκαμε τόσο πολύ στο να βάλουμε εκρήξεις, cgi, βυζογκόμενες, άκυρους έρωτες για να πουλάμε κάτι και στις γυναίκες όταν βλέπουμε «αντρική» ταινία που ξέρετε τι ξεχάσαμε; Ναι, ψηλέ μου, ξεχάσαμε να γράψουμε ένα καλό σενάριο. Όταν ας πούμε βλέπω το Wolverine θέλω να δω αυτό το μαλάκα να σφάζει κόσμο, όχι μιάμιση ώρα από τις 2 να βλέπω το χαμένο έρωτά του με τη Τζέιν. Σταρχίδια μου! Βγάλε άλλη ταινία με τίτλο: «Wolverine and Jane, the romance of two unwanted mutants struggling to live in the world of men. Will their hearts melt in love?». Αλλά βέβαια, δε θα τη δω, οπότε θα μου πετάξεις αυτήν την ιστορία μέσα στην κανονική ταινία, ε παπάρα; Μόνο τα θρίλερ έχουν ψιλοκαλυτερέψει αλλά εκεί μια τραγική ιστορία όπου για να βγει ένα καλό θρίλερ πρέπει να δεις 358 πατάτες πρώτα...

          Στη μουσική πάλι τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο και δε βλέπω να βρίσκουμε πάτο, ΝεαΔημοκρατίαση το ονομάζω και παίρνω όλα τα copyright, copyleft, pastestraight κτλ και αν θέλετε να τη χρησιμοποιήσετε δε σας αφήνω και δε δωροδοκούμαι εκτός αν μου φέρετε κανα καφάσι μπύρες (όχι του Λιντλ Θωμά!) που σε αυτή την περίπτωση, αφού τις πιω, θα είμαι πιο ελαστικός. Προφανώς! Στη μουσική όλα τείνουν να ποπίσουν, να γίνουν ποπ δηλαδή, δηλαδή όχι ακριβώς ποπ αλλά με τα χαρακτηριστικά της ποπ, δηλαδή να πουλήσουν στην αρχή όσο μπορούν περισσότερα για να κερδίσουν και οι καημένες οι δισκογραφικές που τα τόρρεντς τους έχουν φάει τη δουλειά, να βγάζουν τραγούδια να ακούγονται μόνο μέχρι να βγάλουν τα επόμενα, ανέμπνευστα, χωρίς ίχνος κούρασης και φυσικά ότι μα ότι είδος και να είναι να το κάνουμε πιο λάιτ ώστε να μπορεί να παιχτεί και στα μαγαζιά γιατί πως θα πιούμε το μοχίτο μας αν δεν παίζει ένα ελαφρύ ραποροκολαϊκοπόπ κομμάτι; Καλά, τα εξηγώ τέλεια έτσι; Σκάστε ρε, μη με κοροϊδεύετε!

Ας πούμε στη ροκ και στη μέταλ γιατί παραπονιούνται χρόνια τώρα οι ροκάδες και οι μεταλάδες; Επειδή πλέον δε βγαίνουν συγκροτήματα που να μπορούν να διαρκέσουν, που να μπορούν να παίξουν τα τραγούδια που βγάλανε στους πρώτους δίσκους γιατί όπως είπα και πιο πάνω ποπίζουν. Να βγάλουμε έτσι ένα καλό και ευχάριστο τραγουδάκι με ρυθμό, να μπορούν να πουν και οι γκόμενες «αααααα, αυτό το τραγούδι είναι ωραίο» και να παίζεται στα μαγαζιά ώστε να γίνονται όλοι στο μαγαζί ξαφνικά ροκάδες για τα υπόλοιπα δυόμιση λεπτά. Ο Dio είχε πει κάποτε ότι το MTV σκότωσε τη μέταλ. Επειδή μάλλον προσπάθησε να χαμηλώσει τους τόνους σε όποια καινούρια μπάντα και να έβγαινε ώστε να είναι πιο λάιτ για να την ακούνε περισσότεροι και να βγάζουν ακόμα περισσότερα λεφτά. Πιθανόν να είχε δίκιο, δεν ξέρω, ήμουν σχετικά μικρός όταν βγαίνανε τα πρώτα σκουπίδια τη δεκαετία του ’90. Η μέταλ δεν έχει πεθάνει ακόμα, γιατί τα μεγαθήρια παίζουν ακόμα, αλλά είναι στα τελευταία τους. Δε θέλω να σκέφτομαι ότι μετά από αυτούς θα εξαφανιστεί και η μέταλ όπως την ξέρουμε. Αλλά και στην ελληνική ροκ σκηνή τι έχει μείνει; Ο Παπακωνσταντίνου μου έρχεται στο μυαλό αλλά από κει και πέρα νέκρα. Μπορεί και να κάνω λάθος βέβαια, βοηθήστε με!

          Θέλετε να πάρουμε άλλο είδος; Η ραπ ξεκίνησε σαν κάτι γαμάτο με πρωτότυπους στίχους (για μένα το μεγαλύτερο προσόν της) και πού κατέληξε; Στο εξωτερικό να βγαίνει ραπ που το μόνο που λέει είναι «κούνα τον κώλο σου μωρή, είσαι σέξι, κουνήσου στο ρυθμό, κουνήσου στη μπάρα, κούνα και πάλι τον κώλο σου να πέσουν οι καπότες». Εδώ η ραπ χώνεται σε ποπ ελφροσκυλάδικα ώστε να τραγουδήσει μια καριόλα μετά το ρυθμικό ρεφρέν με στίχους του στυλ: «σε αγαπώ, σε θέλω, θέλω να κάνουμε ζουζουνιάρικο έρωτα, να σε βάλω σε μια βαρκούλα και να σε πάω στα αστέρια». Και μετά μπαίνει η καριόλα και λέει: «κι εγώ σε αγαπώ, είσαι η καρδιά μου, το συκώτι μου, η χολή μου, 2-3 όργανα ακόμα του σώματός μου, αλλά επίσης θα κουνήσω και τον κώλο μου πάνω στη μπάρα να έρθουν τα λιγούρια δίπλα μου».

          Κάποτε υπήρχε το ρεμπέτικο, που ήταν ωραία και κυρίως έντιμη μουσική. Μετά εξελίχθηκε στο λαϊκό (το οποίο έδειξε αρκετά καλά δείγματα μουσικής) και στο σκυλάδικο, το οποίο ήταν προορισμένο για τους συνταξιούχους ταρίφες που δεν τους αγάπησε η Βουλγάρα στο κωλόμπαρο όπως την αγαπήσανε αυτοί. Σιγά σιγά πεθαίνει και το λαϊκό, το οποίο έχει μετατραπεί σε ελαφρολαϊκό και το οποίο το θεωρώ ως τη μεγαλύτερη κατάντια της ΕΛ-ληνικής μουσικής. Πλέον έχουμε τα ελαφρολαϊκά και τα τρεντοσκυλάδικα και αφού πουλάνε δεν υπάρχει λόγος να τα αλλάξουμε και ας κρατάει κάθε τραγούδι από 3 μήνες μέχρι 1 χρόνο.

          Τζαζ ρε μαλάκες! Υπάρχει πια τζαζ; Πόσοι ακούνε τζαζ; Οκ, ούτε εμένα μου αρέσει, αλλά ήταν αληθινή μουσική, που την παίζανε (μη σκέφτεστε πρόστυχα!) κανονικοί μουσικοί και ναι, οι μπασίστες τους και ειδικά οι ντράμερ τους γαμούσανε πάτους. Εμένα μπορεί να μη μου άρεσε σα σύνολο αλλά υπήρχαν και υπάρχουν άτομα που τρελαίνονται αλλά δεν ακούγεται πλέον γιατί όπως είπα δεν παίζεται σε μαγαζιά. Δεν είναι τρέντι, πώς να το κάνουμε!

          Άσχετο. Κατάλαβα τι είναι η έντεχνη μουσική. Είναι η μουσική η οποία δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ και επειδή δεν μπορεί να ενταχθεί ούτε στα λαϊκά ούτε στα ροκ, φτιάχνουμε μια ειδική κατηγορία, την έντεχνη, και πετάμε εκεί μέσα ότι δε χωράει στις υπόλοιπες.

          Το ξέρω ότι ακούγομαι σαν κωλόγερος που παραπονιέται για οτιδήποτε καινούριο υπάρχει αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Ούτε λέω πως οποιοδήποτε συγκρότημα πέρα από τη δεκαετία του ’80 είναι για τα σκουπίδια, ούτε ότι όλες οι καινούριες ταινίες είναι για να τους βάλεις φωτιά και να πάρεις τις στάχτες τους να τις θάψεις στο 7ο υπόγειο της πυραμίδας του Χέοπα. Αναγνωρίζω ότι καλό καινούριο βγαίνει, είτε σε συγκρότημα



είτε σε βίδεο γκέιμ



είτε σε ταινία




          Απλά τώρα πλέον εμπορευματοποιούνται όλα τόσο πολύ που παραμελούμε το σημαντικότερο, την ποιότητα! Δε πα να κρατήσει, ένα χρόνο, ένα μήνα, μια βδομάδα, ζμπούτσα μας, αρκεί βγάλουμε αρκετά φράγκα για να βάλουμε χρυσαφένια πόμολα στις λιμουζίνες μας…