ΒΛΑΜΜΕΝΑ ΟΝΟΜΑΤΑ

          Αυτό το ποστ είναι εμπνευσμένο από τον Ψωμά το Γάργαρο, ο οποίος θα δει τους Σάξον από κοντά και είναι τιμή του και μπράβο σου και σε κερνάω Προστ! Θα ξεκινήσω ανάποδα, από το ωμέγα, γιατί…… γιατί…… έτσι, γιατί είμαι ηλίθιος!

Ωκεανός, Ωκεανία: Αν χάσεις το παιδί σου στο πάρκο και αρχίζεις να ρωτάς περαστικούς αν είδανε κάποιον Ωκεανό / Ωκεανία μάλλον θα σου προτείνουν να βγάλεις κανα αεροπορικό εισιτήριο να πας στην Πορτογαλία να δεις τον Ατλαντικό ή στην Αυσταλία να τη γυρίσεις όλη, μαζί με τα γύρω νησιά.

Ψυχούλα: Όλοι ονομάζονται κάποια στιγμή στη ζωή τους έτσι από τη μάνα τους!

Χάιδω: Γιορτάζει των αγίων σαράντα παρθένων, οπότε τώρα θα μάθετε ολόκληρη την έκφραση: «Το μουνί της Χάιδως το βλέπει μόνο ο γυναικολόγος».

Χιονάτη: Κάνε άλλα 7 παιδιά, αγόρια, κατά προτίμηση κοντά.

Χριστιανός, Χριστιανή: Πλάκα θα έχει κάποιος με τέτοιο όνομα να αλλαξοπιστήσει και να γίνει μουσουλμάνος.

Φαβιανός: Πιο πολύ μου ταιριάζει σε φαγητό παρά σε όνομα ανθρώπου.

Φαεινός, Φαεινή: Πρέπει να κατεβάζουν γαμώ τις ιδέες αυτοί.

Φήλιξ: Αν είναι να ονομάσεις έτσι το παιδί σου παράτησέ το και στο γαλατικό χωριό να κυνηγάει αγριογούρουνα.

Φίλη: Ονόμασέ την και φιλενάδα και πηγαίνετε μαζί για καφέ να κουτσομπολεύετε κιόλας!

Φίληξ: Παρακαλώ να μην τον μπερδεύετε με το Φήλιξ, δεν έχει καμία σχέση!

Φίλος: Ο οποίος για κάποιον απροσδιόριστο λόγο γιορτάζει άλλη μέρα από τη Φίλη. Μάλλον μαλώσανε.

Φιλόσοφος, Φιλοσοφία: Ο οποίος θα φιλοσοφεί γράφοντας «ψαγμένες» ηλίθιες ατάκες στο φέισμπουκ.

Υπομονή: «Υπομονή Υπομονή παιδί μου, θα έρθουν καλύτερες μέρες!».

Ταξιάρχης: Αν δεν είσαι πλοίο που να πηγαίνει Χίο και να κάνει 327 ώρες να φτάσει γίνε τουλάχιστον στρατιωτικός: «Έρχεται ο Ταξιάρχης!». «Ο ταξιάρχης; Ωχ! Τον ήπιαμε! Τέντα όλοι ρε!». «Όχι ο ταξιάρχης ρε μαλάκα, ο επιλοχίας Ταξιάρχης!». «Ο ταξιάρχης έρχεται ή ο επιλοχίας ρε;». «Ο επιλοχίας Ταξιάρχης. Τι δεν καταλαβαίνεις;». «……». «……». «……Πάω για γιώτα 5……».

Τίμα: ……όποιον θες εκτός από τους γονείς σου που σου δώσανε τέτοιο όνομα.

Τιμόνα, Τιμόνη: Γεννιέται μαζί με το δίπλωμα οδήγησης.

Τριάδα: Άντε πείσε την τώρα ότι δεν είναι αγία, αλλά μια απλή μαλακισμένη.

Σαββάτα, Σαββατίνα, Σαββάτω: Το πρώτο μου φέρνει στο μυαλό μπύρες και ουίσκια, το δεύτερο προβατίνα και το τρίτο κάτι σαν το Σμαράγδω.

Σαλώμη: Αυτό το όνομα το δίνεις μόνο αν θες να δώσεις το παιδί σου αργότερα  σε κάποιον άλλον να το υιοθετήσει επειδή το μισείς!

Σελήνη: «Μωρό μου, απόψε θα σε πάω στο φεγγάρι!». «ΚΑΙ ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΩ ΕΓΩ ΝΑ ΜΕ ΠΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΗΝ ΣΟΥ Ε;».

Σιλβάνα: Μεγάλωσες πια, έγινες πατέρας, σταμάτα να παίζεις warcraft!

Σιλβέστρος: Αν δεν έχεις πατέρα το Σταλόνε, μάλλον είσαι γάτα.

Σκιαδενή: «Τι έχεις ρε φίλε;». «Σκέφτομαι όλη την ώρα τη Σκιαδενή…». «Σε καταλαβαίνω. Και εμένα ο θείος κάποτε έπασχε από μια σπάνια ασθένεια. Τι οξεία μιτοχονδριακή παραμυωτική δισκοπάθεια, τι σκιαδενή, είναι και τα δυο γάμησέ τα!».

Σολόχων: Πιο πολύ μου ταιριάζει σαν άλλη ονομασία του παχέος εντέρου.

Σόνια: ΡΕ, δε σου είπα να σταματήσεις να παίζεις warcraft για να αρχίσεις  το Mortal Kombat! Δε λέω ότι δεν είναι ωραίο όνομα, αλλά αν κάποιος παππούς σου δεν ήταν από την Αμερική ή κάπου αλλού δεν ταιριάζει και τόσο…

Σουλτάνα, Σουλτάνης: Αυτό φαντάζομαι ξεκίνησε από την τουρκοκρατία.

Σουμελά: Η Παναγιά;

Σοφός: «Σοφέ, αγόρι μου, έλα να φας το φαγητό σου». «Άσε με ρε μάνα, να σουαγκάρω λίγο, γιόλο είναι η ζωή». «Αυτά τα σοφά σου λόγια Σοφέ μου, δεν μπορώ να τα καταλάβω εγώ η απλή θνητή, αλλά άμα βγεις έξω να πάρεις ζακέτα!».

Στρατηγός: «ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΠΕΖΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΑΣ ΑΝΑΦΕΡΩ ΚΥΡΙΕ ΔΙΟΙΚΗΤΑ ΟΤΙ……». «Δέκα Φ από μένα επειδή έχεις την εντύπωση ότι είσαι στρατηγός. Κωλόψαρο!».

Στρατούλα: Φαντάζομαι θα γιορτάζει της Αγίας Στράτας.

Συγκλητική: Θα έπρεπε να είχε μαζευτεί όλο το σόι στο σαλόνι για να αποφασίσουν πως θα βγάλουν το μωρό…

Συνεσία: Παρακαλώ να μην μπερδευτεί με κάτι σεξουαλικό.

Σώζων: …εαυτόν σωθήτω!

Ρουμπίνι: Εσύ φαντάζομαι έχεις γείτονα μου ονόμασε την κόρη του Σμαραγδένια και ζήλεψες…

Πάγκαλος: Ο οποίος λένε ότι γιορτάζει την Καθαρά Δευτέρα ενώ θα έπρεπε να γιορτάζει την Τσικνοπέμπτη.

Παρθένα: Όταν ένα κορίτσι με αυτό το όνομα το κάνει για πρώτη φορά πηγαίνει υποχρεωτικά στο ληξιαρχείο και αλλάζει το όνομά της σε «Τωραπιαξεχείλωσε».

Πάτρα: Ευτυχώς που δεν την ονόμασες και Κατσικοχώρι!

Περιστέρα: Αν το παιδί γεννηθεί στην Αφρική άλλαξέ το σε Κοράκι!

Πήγασος: Βάλε του και δυο φτερά στην πλάτη. Αν χλιμιντρίσει μάλλον θα πετάξει.

Πραξούλα: Το παρατσούκλι της στο σχολείο θα είναι «δυοεπιπέντε».

Πρεσβεία: Ευτυχώς που δεν την ονόμασες και Υπουργείο Οικονομικών.

Ορθοδοξία: «Γεια σας, είμαι η Ορθοδοξία και είμαι χριστιανή καθολική».

Ξακουστός, Ξακουστή: Ναι, μπράβο, στείλε τον και στο Φέιμ Στόρι.

Ξανθούλης: Με μαύρα μαλλιά;

Ναζάριος: Μήπως έχεις και δεύτερο όνομα Ιησούς;

Ναούμ: Γιορτάζει του προφήτη Ναούμ. Θεσσαλονικιός ο προφήτης. Πρέπει να ήταν κάποτε και στην εκπομπή του Ραπτόπουλου.

Νάρκισσος: Ε ρε και να σου βγει ο Κουασιμόδος!

Νώε: Θες να δεις τσουνάμι με το ζόρι εσύ;

Μάγια: Μέλισσα γέννησες;

Μάγος: Εγώ λέω καλύτερα να τον ονομάσεις Γκάνταλφ.

Μαύρα: Μαύρα; Τι μαύρα; Μάτια; Φωνάζεις το παιδί σου Μαύρα;;;;

Μαύρη: Η οποία γιορτάζει της Οσίας Μελανής της Ρωμαίας. Της οσίας Μελανής… Μάλιστα…  Όχι, το αναγνωρίζω, έχετε χιούμορ!

Μέλος: …σε κάποια λέσχη;

Μελχισεδέχ: Να το πιο ντεκαβλέ όνομα Θωμά. Όχι μόνο είναι άσχημο, όχι μόνο πέφτουν τα απανταχού καβλιά σε απόσταση 10 τετραγωνικών χιλιομέτρων μόλις ακουστεί το όνομα, αλλά μέχρι να το προφέρεις έχει περάσει η άλλη κλιμακτήριο.

Μητροδώρα: Μπορείς να πεις και ότι είναι η ευγενική έκφραση της τσουλάρας που γαμιέται με όποιον βρει.

Μιγδονία: «Βαφτίζεται η δούλη του θεού Μιγ… Μιγδο… Μιγδονία; Μιγδονία; Καλά ρε, παρθένα θέλετε να πεθάνει η κόρη σας;».

Μπαλταζάρ: Ρε, άνθρωπος είναι, όχι πόκεμον!

Λαμπαδή, Λαμπαδίνα, Λαμπαδός: Ωραία, αν συναντήσω κάποιον-α με τέτοιο όνομα θα του βάλω φωτιά στα μαλλιά και θα πάω στην εκκλησία.

Λάμπω: ……απ’ τη χαρά σου;

Λεοντόκαρδος: Ελπίζω να το παίξουν οι Σάξον στη συναυλία τους…

Λέων: Εμένα με λένε Ιχθείς. Ταιριάζουμε!

Λιβύη: Πάει, καταστράφηκε κι αυτή!

Λοτ, Λωτ: Ρε, σταματήστε να νομίζετε ότι έχετε σκύλο!

Λούλα, Λούλης, Λούλου: Γιορτάζει της αγίας Λολλίας. Έχει να φάει δούλεμα το παιδί σου στο σχολείο……

Λύρος, Λύρα: Ευτυχώς που δεν ονόμασες το παιδί Ακορντεόν!

Του μπι κοντίνιουντ…

ΑΝ ΕΥΝΟΥΧΙΖΑΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΒΡΑΜΙΔΙΔΕΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ

          Πολλοί από σας φαντάζομαι ότι θα ξέρετε αυτό το καθίζημα που ακούει στο όνομα Δαβίδ Αβραμίδης. Όσοι δεν τον ξέρετε είστε τυχεροί αλλά και άτυχοι μέσα στην τύχη σας γιατί θα τα ακούσετε από μένα. Τις ιστορίες με τα γνωστά «γυναίκα χωρίς βύζους, εκκλησία δίχως τζίζους» και άλλα τέτοια όσοι τα ξέρετε, τα ξέρετε. Κι αν δεν τα ξέρετε δε θα τ’ ακούσετε από μένα, τα έχουν ήδη πει άλλοι. Ο Δαβίδ που λέτε είναι ένα σκουπίδι που γράφει κλαψομούνικες ατάκες ή άλλες μετηζωηήκατιτετοια που τις κλέβει από κάπου ή μπορεί να τις βγάζει και απ’ την κούτρα του και φυσικά οι Ελληνίδες γκόμενες τρελαίνονται να ακούνε τέτοιες ατάκες μάλλον επειδή είναι στόκοι και χρειάζονται υπενθυμίσεις στο φέισμπουκ για να αγαπάνε κάποιον ή να κάνουν κάτι καλό στη ζωή τους. Υπάρχουν και οι άντρες που κοινοποιούν τέτοιες μαλακίες μπας και τους πατήσει λάικ καμιά χαμούρα και σκέφτονται κάπως έτσι «Ωραία, τώρα που πόσταρα αυτό το κλαψομούνικο ποστ όλο και κάποιο μωρό θα μου πατήσει λάικ. Και όπως όλοι ξέρουμε όταν κάποια μου κάνει λάικ αυτομάτως σημαίνει ότι με γουστάρει και θέλει να ρουφήξει τα φλόκια μου. Ωπ! Ένα λάικ. Θα γαμήσουμε σήμερα! Για να δω ποια είν…… όχι ρε πούστη μου, πάλι αυτή η χοντρή; Ασταδιάλα!». Και θα έπρεπε να ευνουχίζαμε τέτοια άτομα για να μη συνεχιστεί αυτή η ούγκα μπούγκα γενιά τους. Αυτό που θα κάνω τώρα είναι να πάρω μερικές ατάκες του και να τις σχολιάσω, όπως κάνω γενικά.

«Αν αγαπάς κάποιον, δεν του παίρνεις τα φτερά του. Του χαρίζεις ένα ακόμα ζευγάρι» (αν αγαπάς κάποιον και έχει φτερά ή αγαπάς κανα περιστέρι ή έχεις ψοφήσει και βλέπεις αγγέλουςχαχαχαπωςταλεωομαλακας οπότε καλύτερα να αρχίσεις να βγάζεις κραυγές μαζί με τα υπόλοιπα ζώα που είναι μαζί σου στον παράδεισοχαχαχαχαεχωρεντασημερα).

«Έχω μάθει να μη συμβιβάζομαι ποτέ με το λίγο όταν έχω γνωρίσει το πολύ» (……είπε ο βυσματίας δημόσιος υπάλληλος σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ όταν του μειώσανε το μισθό).

«Τα καλύτερα check in είναι αυτά που δεν έγιναν ποτέ… Γιατί περνούσες τόσο καλά που το κινητό ήταν χωμένο μέσα στην τσέπη, και το μυαλό σου χαμένο στη χαρά» (και άρχισαν να κοινοποιούν την ατάκα όλοι όσοι κάνουν κάθε μα κάθε φορά τσεκ ιν όταν είναι έξω).

«Είμαι καχύποπτος απέναντι στους ανθρώπους που δεν συμπαθούν (δε συμπαθούν μαλάκα, χωρίς «ν», θέλεις να λέγεσαι και δημοσιογράφος) τα σκυλιά αλλά εμπιστεύομαι τα σκυλιά που δεν συμπαθούν έναν άνθρωπο» (μπράβο μαλάκα, εμπιστεύεσαι ζώα που γαυγίζουν σε ανθρώπους επειδή κάτι τους ξίνισε πάνω τους. Έχω δει σκυλιά που γαυγίζουν μόνο σε ανθρώπους με στολές, μπάτσους, πυροσβέστες, οτιδήποτε, για κάποιο λόγο, έχω δει σκυλιά που γαυγίζουν μόνο σε γκόμενες – έχουν δαγκώσει και μια φίλη μου διάολε! – τις προάλλες, ένα σκυλί άρχισε να γαυγίζει και η αφεντικίνα του μου λέει «συγνώμη, αλλά όποτε βλέπει κάποιον να φοράει κράνος μηχανής τρελαίνεται και γαυγίζει». Συγχαρητήρια που εμπιστεύεσαι ζώα ΖΩΟ!).

«Ο άντρας που φέρεται στη γυναίκα του σαν πριγκίπισσα (δεν έχουμε μάθει πότε βάζουμε το «ν» και πότε όχι, έτσι;) είναι απόδειξη ότι έχει μεγαλώσει στα χέρια μιας πριγκίπισσας» (όσα παιδιά είναι σε ορφανοτροφείο δηλαδή όταν μεγαλώσουν θα γράφουν στον πούτσο τους τις γυναίκες τους, μη σου πω θα τις δέρνουν κιόλας!).

«Ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μιας γυναίκας δεν είναι ο πρώτος της αλλά εκείνος που θα την κάνει να μην υπάρξει επόμενος» (ένα ζευγάρι παντρεύεται, ο άντρας δέρνει τη γυναίκα, τη γράφει στον πούτσο του, την έχει δούλα του αλλά αυτή δεν τον χωρίζει γιατί φοβάται ή οτιδήποτε άλλο – υπάρχουν άπειρα τέτοια παραδείγματα – κατά τ’ άλλα αυτός είναι ο πιο σημαντικός ε;).

«Η πιο ζεστή αγκαλιά είναι αυτή που έρχεται έτσι ξαφνικά χωρίς να τη ζητήσεις» (ψέμα, η πιο ζεστή αγκαλιά είναι όταν αγκαλιάσεις ένα ξύλινο δοκάρι που έχει πιάσει φωτιά).

«Πόσο υπέροχο να υπάρχει ένας άνθρωπος στη ζωή σου που να σε καταλαβαίνει είτε μιλάς είτε όχι» (λέγε εσύ τέτοιες μαλακίες και μετά οι γκόμενες περιμένουν να καταλαβαίνουμε τι έχουν χωρίς να μας πούνε τίποτα).

«Τιμή και δόξα στους άντρες που στέλνεις μήνυμα και αντί για απάντηση έρχονται οι ίδιοι» (αυτό το βλέπω συνέχεια και έχω να πω: ΟΧΙ! Να πάτε να γαμηθείτε, άμα θέλετε τόσο πολύ ελάτε οι ίδιες, άι στο διάολο πια!).

«Οι καλύτεροί μας φίλοι δεν μιλάνε… Μόνο κοιτούν, γαβγίζουν και αγαπάνε» (Λογικό να το λες, σιγά μην έχεις κανονικούς φίλους εσύ!).

«Ότι μπαίνει ξαφνικά στη ζωή μας, φεύγει και εξίσου ξαφνικά από αυτήν! Νόμος…» (εκτός αν είναι ο ιός του έιτζ).

«Εγώ αυτόν θέλω να τον πηδήξω, λένε κάποιες γυναίκες σήμερα. Σε λίγο θα φτάσει ο καιρός που θα λένε οι άντρες δεν ξέρω, δεν είμαι έτοιμος, θέλω λίγο χρόνο…» (και πολύ κάνουν και το λένε, αφού αυτό σκέφτονται, πολλά χρόνια τώρα, γιατί να μην το πούνε κιόλας; Θα σου ζητήσουν και την άδειά σου μήπως αν θέλουν να κάνουν ουάν νάιτ σταντ;).

«Είναι και αυτή η διαφορά του “θέλω να σε δω” με το “Τα παράτησα όλα και ήρθα να σε δώ”» (είναι και αυτή η διαφορά του “κανονικού ανθρώπου” με του “μουνόδουλου”).

«Γεμίσαμε φίλους σε facebook, twitter, instagram… Και δεν έχουμε έναν άνθρωπο να πιούμε έναν καφέ και να πούμε τον πόνο μας όπως παλιά» (τα είπαμε αυτά, αφού σιγά μην έχεις κανονικούς φίλους εσύ!).

«Ένα γλυκό μήνυμα μπορεί να τα αλλάξει όλα… Στείλτο το ρημάδι» (ΟΧΙ γαμημένε, θα πας από ‘κει όπως είχες πει!).

«Παιδιά, αυτοί που δε σας κάνουν like είναι αυτοί που κοιτάνε περισσότερο από όλους το προφίλ σας» (μόλις έβγαλες ένα συμπέρασμα απευθείας από τον πάτο σου έτσι; Αντιγράφω και μια ατάκα από σχόλιο δίπλα “Η Σακίρα δε μου έχει κάνει ποτέ λάικ. Λιώνει για μένα”).

«Η πιο ελκυστική γυναίκα είναι εκείνη που δημιουργεί φαντασιώσεις χωρίς να αποκαλύπτει ούτε χιλιοστό απ’ το κορμί της» (να του φέρουμε του παιδιού μια Τουρκάλα με μπούρκα να τον παίζει όλη μέρα).

«Ο μεγαλύτερος δειλός είναι ο άντρας που ξυπνά τον έρωτα μιας γυναίκας χωρίς να έχει πρόθεση να τον ανταποδώσει» (Μπραντ Πιτ, Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Ντέιβιντ Μπέκαμ και τόσοι άλλοι ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΔΕΙΛΟΙ ΚΑΙ ΚΟΤΕΣ).

«Όταν είσαι πραγματικά ερωτευμένη με κάποιον, το άγγιγμα οποιουδήποτε άλλου άντρα, πρέπει να σου προκαλεί αηδία» (μη δω καμιά με σχέση να κάνει χειραψία θα τη χαστουκίσω. ΜΗΗΗΗΗΗ ΜΩΡΗ, μην αγκαλιάζεις τον πατέρα σου, θα έπρεπε να ξερνάς από αηδία).

«Το μεγαλύτερο λάθος ενός άντρα είναι να δίνει σε κάποιον άλλον την ευκαιρία να κάνει τη γυναίκα του να γελάσει» (Οδηγίες προς άντρες: 1. Κάντε τις γυναίκες σας να μη βλέπουν κωμωδίες, να μην πηγαίνουν σε επιθεωρήσεις 2. Αναγκάστε τους φίλους σας να μη λένε αστεία πράματα όταν η γυναίκα σας είναι μπροστά 3. Φιμώστε τον πατέρα της, τον αδερφό της και τα ξαδέρφια της άμα λάχει καλού κακού γιατί μπορεί να πετάξουν καμιά εξυπνάδα).

«Την γυναίκα σου (αλήθεια, έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι με αυτά τα «ν») την κερδίζεις όταν της δείχνεις τον σεβασμό σου την ημέρα και το θράσος σου την νύχτα» (να υποθέσω ότι δε γαμάς μεσημεριάτικα εσύ ε;).

«Η ωραιότερη στιγμή είναι όταν γυρίζει ο τροχός και εσύ κάθεσαι… και απλά το απολαμβάνεις» (να υποθέσω ότι είσαι φτωχός και δε γαμάς συχνά;).

Και για να δείτε ότι είμαι καλός άνθρωπος θα γράψω και μια ατάκα που έγραψε αυτός και είναι ωραία «0,003 sec είναι ο χρόνος που χρειάζεται μια γυναίκα για να σκανάρει από την κορυφή ως τα νύχια μια άλλη γυναίκα που έρχεται στην παρέα». Δεν ξέρω από πού την έκλεψε, αλλά είναι ωραία.

Αυτά προς το παρόν, λογικά θα υπάρξει και δεύτερο μέρος, γιατί λέει πολλές παπαριές ο τύπος, αλλά πρέπει να σταματήσω γιατί το ούζο με περιμένει, και το γιουτιούμπ παίζει creeping death αυτή τη στιγμή οπότε αποχωρώ!

ΧΡΥΣΑ ΑΥΓΑ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΤΕΣ

          Γεννήθηκε κάποτε ένα παιδάκι γύρω στο 1950. Ας τον ονομάσουμε Παντελή. Επειδή ήταν λίγο χαζό κατάφερε να τελειώσει μόνο το δημοτικό και μετά κουτσοδούλευε δεξιά κι αριστερά μπας και βγάλει λεφτά για να μπορεί να αγοράζει τσιγάρα. Όταν ήρθε η χούντα, το παιδάκι που είχε μεγαλώσει πλέον και είχε γίνει ολόκληρος μαντράχαλος, στην αρχή ήταν φοβισμένο με όλα αυτά που έβλεπε να συμβαίνουν γύρω του. Καθώς περνούσε ο καιρός όμως κατάλαβε ότι μπορούσε να μπει κι αυτός μέσα στην κλίκα της χούντας και έτσι έγινε. Απλά θα ρουφιάνευε οποιοδήποτε έκανε οτιδήποτε, από το να παίζει χαρτιά μέχρι να λέει αρνητικά σχόλια για τους τότε «ηγέτες». Και έτσι είχε εξασφαλισμένα κάποια χρήματα όπως και κάποια μπόνους όπως π.χ. ένα τενεκέ λάδι το μήνα. Αλλά δεν του έφταναν αυτά και έτσι καμιά φορά, επειδή ήταν μεγάλη ψυχή, έδινε τον τενεκέ λάδι σε κάποιον πολίτη με ένα πολύ μικρό αντάλλαγμα, όπως ένα οικόπεδο. Κατά τη διάρκεια της χούντας γνώρισε πολύ σημαντικά πρόσωπα, χίτες, μπάτσους, στρατιωτικούς, παπάδες και δημιούργησε πολύ καλές φιλίες. Διδάχτηκε επίσης για τους φίλους του τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια της κατοχής και το πόσο καλά παιδιά ήταν που πρόσεχαν τους Έλληνες σαν τα luger τους. Γι’ αυτό και είχε σπίτι του ένα πορτραίτο του Χίτλερ και μερικές σημαίες με αγκυλωτούς σταυρούς. Μετά έμαθε και για τα κομμούνια, αυτή την τρισάθλια φυλή ανθρώπων που έσφαζε κόσμο με σκουριασμένα κονσερβοκούτια και ότι για όλα τα κακά της ανθρωπότητας φταίνε αυτοί. Αυτοί και οι Εβραίοι.

          Με την πτώση της χούντας όμως όλα άλλαξαν. Ο Παντελής έπεσε σε κατάθλιψη για ένα μήνα. Δεν έβγαινε από το πολυτελέστατο σπίτι του ούτε για να πάει στην εκκλησία. Δεν ήξερε τι να κάνει. Απλά φιλοσοφούσε. Αναρωτιόταν πού όδευε ο κόσμος. Γιατί κάποιοι Έλληνες να μη θέλουν τη χούντα; Τι σκοτεινά συμφέροντα κρύβονται από πίσω; Αλλά ήταν σίγουρος ότι φταίγανε τα κομμούνια. Και οι Εβραίοι φυσικά. Ο Παντελής αποφάσισε να μην το βάλει κάτω. Είδε ότι πολλοί χουντικοί είτε ανέβηκαν στην εξουσία είτε είχαν ήδη βγάλει αρκετά χρήματα και στράφηκαν σε πιο επικερδείς εναλλακτικές. Γιατί να μην απευθυνόταν σε αυτούς; Γιατί να μη γλείψει καμιά χεσμένη ποδιά ή καμιά άπλυτη κωλοτρυπίδα; Νταξ, θα τους χρωστάει χάρες και χάρες αλλά δε συνουσιάζεται; Κάπου θα βολέψει το κωλαράκι του και αν είναι τυχερός και τα κωλαράκια των παιδιών του (σ.σ.: αν μόλις κάνατε παιδοφιλικές σκέψεις παρακαλώ όπως αυτοευνουχιστείτε. Ευχαριστώ!).

          Έτσι κι έκανε λοιπόν. Είχε γνωστό βουλευτή που τον είχε γνωρίσει στη χούντα. Ο Παντελής λύγισε και ξέσπασε σε λυγμούς καθώς θυμόταν εκείνες τις πανέμορφες στιγμές. Έτσι έγινε διευθυντής στην Π.Ο.Υ.Τ.Σ.Α., την Πανελλήνια Ομοσπονδία Υπεράσπισης Των Σάπιων Αμπελόφυλλων, μια ομοσπονδία που δεν υπήρξε ποτέ, παρόλα αυτά αυτός ήταν διευθυντής της με μηνιαίο μισθό που έφτανε τα 3500 χιλιάρικα. Νταξ’ δεν ήταν και το καλύτερο ποσό αλλά του ήταν αρκετό για να ζήσει μια ταπεινή ζωή.

          Λόγω του ότι δεν πήγαινε ποτέ στη δουλειά του αφού ουσιαστικά δεν είχε δουλειά σχεδόν κάθε πρωί ήταν στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του και έπινε καφέ με «τα παιδιά». Αλλά ήταν πάντα μαζί τους όταν τον χρειαζόντουσαν. Έβαζε φουλ φέις ή κράνος μηχανής, έπαιρνε και ένα ρόπαλο και πήγαινε μαζί με τα παιδιά να διαλύσουνε καμιά πορεία ή να δείρουνε κανα Αλβανό γιατί αυτοί οι πούστηδες παίρνανε όλες τις δουλειές που κανείς Έλληνας δεν ήταν διατεθειμένος να κάνει έτσι κι αλλιώς οπότε να τους δείρουμε να πάνε στη χώρα τους γιατί είπαμε, μας παίρνουν τις δουλειές που δε θέλουμε να κάνουμε οι ίδιοι!

          Ο Παντελής γνώρισε μια υπέροχη γυναίκα, τη Μιμίκα και παντρευτήκανε. Σαν καλή χριστιανή η Μιμίκα δεν επέτρεπε στον Παντελή να βάζει ποτέ προφυλακτικό και φυσικά η μόνη επιτρεπόμενη στάση για σεξ ήταν γι’ αυτούς το ιεραποστολικό. Και αφού η Μιμίκα δεν έμαθε ποτέ να τα καταπίνει, ο Παντελής μια μέρα τη γκάστρωσε. Τα σπερματοζωάριά του ήταν όλα παντελώς ηλίθια, γνωστά και ως σπερματοζωάδια και έτσι το πιο ηλίθιο από αυτά κατάφερε και μπήκε σε ένα περίεργο ωάριο που ονομαζόταν τρολλάριο, το οποίο αντί να δέχεται τα πιο δυνατά δεχόταν τα πιο βλαμμένα.

          Εννιά μήνες αργότερα γεννήθηκε ένα παιδάκι που ονομάστηκε Αλέξανδρος και πήρε το όνομά του από το Μέγα Αλέξανδρο μιας και ήταν ο μόνος αρχαίος που ήξερε ο Παντελής, τους οποίους αρχαίους υποτίθεται ότι θαύμαζε αλλά δεν είχε διαβάσει ποτέ του ιστορία και νόμιζε ότι το μόνο που κάνανε οι αρχαίοι ήταν να σφάζουν Πέρσες.

          Καθώς μεγάλωνε το παιδάκι, ο Παντελής φρόντισε να του μάθει από νωρίς ότι δεν του μαθαίνανε στο σχολείο. Κυρίως για τα βρωμερά κομμούνια, για τους κακούς Εβραίους και για την καλή χούντα. Φρόντισε από νωρίς να τον κάνει μέλος της νεολαίας του ΠΑΣΟΚ και της νεολαίας της Νου Δυο, ανάλογα πιο κόμμα κυβερνούσε κάθε φορά. Όμως ο Αλέξανδρος επειδή ήταν τιτανοτεράστιο επαναστατικό μυαλό, ανακάλυψε ένα κόμμα που ταίριαζε πιο πολύ σε αυτά που του είχε μάθει ο πατέρας του, τη Χρυσή Αυγή. Βέβαια, εννοείται ότι ήταν ακόμα γραμμένος στα δυο μεγάλα κόμματα γιατί ήξερε ότι κάποια στιγμή που θα αποφάσιζε να «δουλέψει» θα έκανε παρακάλια πάλι ο πατέρας του να τον χώνανε σε καμιά υπηρεσία της πούτσας για να μπορεί να συντηρεί το τσουτσουνάκι του με Βουλγάρες πουτάνες που τόσο πολύ τις μισούσε λόγω καταγωγής και γι’ αυτό έλεγε ότι τις γαμούσε, γιατί μόνο γι’ αυτό χρησίμευαν.

          Τα χρόνια περνούσαν, πατέρας και γιος κρατούσαν μια τη σημαία της ΝουΔου, μια του ΠΑΣΟΚ, είχαν βολευτεί και οι δυο σε θέσεις για να παίρνουν λεφτά χωρίς να ιδρώνει το κωλαράκι τους και όλα κυλούσαν ομαλά. Μια μέρα όμως και παρά τα λόγια του Γιωργάκη ότι «λεφτά υπάρχουν», τον οποίο υποστήριζαν με σθένος, έσκασε μύτη μια κυρία, γνωστή και ως οικονομική κρίση η οποία έφερε τα πάνω κάτω. Πατέρας και γιος βρέθηκαν να χάνουν και οι δυο τις δουλειές που δεν είχαν αλλά πληρώνονταν γι’ αυτές και παρά τα όποια παρακάλια και τα όσα κάτουρα ήπιαν από τους γνωστούς τους βο(υ)λευτές δεν κατάφεραν κάτι. Θέλανε πλέον αυτοί να βολέψουν άλλους δικούς τους. Σιγά σιγά φούντωνε κάτι μέσα τους, μια φλόγα, μια δίψα για εκδίκηση, να πάρουν πίσω αυτά που τους έκλεψαν μετά από τόσα χρόνια στη βιοπάλη.

          Αρχικά στράφηκαν προς τον Καρατζαφύρερ όμως γρήγορα κατάλαβαν ότι ήταν πολύ φλώρος γι’ αυτούς. Δεν ήταν αρκετά ικανός. Ούτε καν μετανάστες δε σκότωνε. Τι κατάσταση ήταν αυτή; Ντροπή και αίσχος για κάποιον που δήλωνε δεξιάρα του κερατά. Η λύση όμως βρέθηκε. Ο Αλέξανδρος μίλησε στον πατέρα του για τη Χρυσή Αυγή και όλα αυτά τα οποία είχε κατορθώσει σαν παρακράτος. Ο πατέρας του πείστηκε ότι αυτή ήταν τελικά η λύση που χρειάζεται η χώρα για να πάει μπροστά, δηλαδή πίσω, στα υπέροχα χρόνια της χούντας. Γράφτηκαν αμφότεροι στο κόμμα της Χρυσής Αυγής και πλέον παλεύουν ο καθένας με το δικό του τρόπο για τη μεγάλη αλλαγή που χρειάζεται αυτή η χώρα. Τη μια τραμπουκίζουν κόσμο, την άλλη σκοτώνουν αλλοδαπούς, κάνουν τουλούμι στο ξύλο αναρχικούς και αριστερούς, συνεργάζονται με την αστυνομία για να διαλύουν πορείες και γενικά όλα αυτά τα ωραία που έκανε ο Παντελής μικρός και τόσο του είχαν λείψει. Πάντα βέβαια με μεγάλη παρέα γιατί τους πάει ΝΑ να πηγαίνουν ένας με έναν.

          Ο Αλέξανδρος βλέπει τον πατέρα του να θυμάται τα παλιά, τον βλέπει να συγκινείται και συγκινείται και αυτός με τη σειρά του. Μαζεύονται μαζί με άλλους χρυσαυγίτες παρέα και λένε ιστορίες από τη χούντα και τους Γερμανοναζί, οι εκπρόσωποί τους βγάζουν πύρινους λόγους, μαθαίνουν για το πόσο σπουδαίοι ήταν οι αρχαίοι Έλληνες, θεωρούν σπουδαιότερο Έλληνα το Μέγα Αλέξανδρο, νομίζουν ότι ο χριστιανισμός έχει άμεση σχέση με τον ελληνισμό και πείθονται ότι είναι σπουδαίοι σαν τους αρχαίους. Στο τέλος υψώνουν τη δεξιά κάνοντας το γνωστό χαιρετισμό που δεν έχει εννοείται καμία σχέση με τους ναζί, ήταν πάντα αρχαιοελληνικός χαιρετισμός και νιώθουν περήφανοι για την πράξη τους αυτή.

          Έτσι, συνεχίζουν το θεάρεστο έργο τους μέχρι να ανατραπεί η τωρινή κυβέρνηση, να αναλάβουν αυτοί και να πάρουν πίσω και την Πόλη……

ΓΑΜΙΕΤΑΙ Η ΚΕΪΤ ΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΟΥΝ

          Ψαγμένος τίτλος, όχι μαλακίες! Όπως πολύ καλά δεν κατάλαβε κανείς σας, το μπλογκ είχε φύγει για διακοπές. Χώρια που αυτό το deus ex δεν τερματιζόταν με τίποτε! Νόμιζα ότι θα το έπαιζα μέχρι να πεθάνει ο Μητσοτά… αυτός! Τι τεράστιο και τιτανοτεράστιο παιχνίδι!

Οι δυο «ειδήσεις» που είδα είναι τουλάχιστον μιας με δυο βδομάδες και το είχα παρατήσει το κείμενο στη μέση, αλλά το συνεχίζω τώρα, δε γαμιέται. Φεύγω που λέτε κάποια μέρα από τη δουλειά και περνάω από το πατρικό να φάω παστίτσιο γιατί πώς να το κάνουμε, παστίτσιο είναι αυτό, δεν μπορείς να το αφήσεις, είναι τόσο θεϊκό που θα έφτανε ακόμα και το πιλάφι αν αυτό δεν ήταν ακόμα πιο θεϊκό και από κάτι θεϊκό. Αλλά το θέμα μας δεν είναι τα πιλάφια. Ούτε τα παστίτσια. Βάζω φαΐ και κάθομαι στην τηλεόραση μιας και σπίτι μου δεν έχω, δε βλέπω ποτέ και πολύ μου αρέσει! Την ανοίγω και βάζω «ειδήσεις». Δυο θέματα είδα. Ένα με την Κέιτ Μος (πιτ), μοντέλο για όσους δε γνωρίζουν και ένα με το Μαραντόνα, τον οποίο ξέρουν όλοι οπότε δεν εξηγώ. Και όχι, δεν ήταν του (Που)Star οι ειδήσεις.

          Πρώτο θέμα που πέτυχα ήταν η Κέιτ Μος. Απ’ ότι κατάλαβα (γιατί έτρωγα παστίτσιο, και όταν τρως παστίτσιο όσο να να ‘ναι τον χάνεις λίγο τον κόσμο γύρω σου) αυτή εμφανίστηκε μεθυσμένη ή μαστουρωμένη (καλά ρε, έχετε ξανακούσει μοντέλο να παίρνει ναρκωτικά; Όταν μια στο τόσο το ακούω μου πέφτει το σαγόνι, αδυνατώ να το πιστέψω!!) σε ένα αεροδρόμιο, πέρασε τους πάντες που περίμεναν στο τσεκ ιν, έφτασε μπροστά και απαίτησε να ταξιδέψει. Τσάμπα! «Κυρία» Κέιτ Μος, που δε θα διαβάσεις ποτέ αυτά που γράφω εδώ, και στ’ αρχίδια μου κιόλας, δυο λέξεις έχω να σου πω μόνο:

ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ!

          Όπως επίσης ακόμα ένα μεγαλύτερο άντε γαμήσου με μέγεθος γραμματοσειράς 48 και μπολντ και δε συμμαζευόμαστε απλά βαριέμαι τώρα να το κάνω, σε όλους τους πλουσιοδιάσημους σαν αυτή τη βρωμιάρα που νομίζουν ότι έχουν παραπάνω δικαιώματα από τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς μόνο και μόνο επειδή έχουν φήμη και φράγκα. 

          Ένα ακόμα άντε γαμήσου στους μαλάκες που δουλεύουν εκεί που την άφησαν τελικά να ταξιδέψει, τσάμπα εννοείται, ενώ αυτή πήγε με τον τσαμπουκά και τις φωνές να περάσει τους πάντες γιατί είναι διάσημη. Και σας ερωτώ: «Αν πήγαινα εγώ πιωμένος ή μαστουρωμένος, τους έγραφα όλους στην πούτσα μου, περνούσα νταηλίκι απ’ όλους και απαιτούσα να μπω τσάμπα στο αεροπλάνο, τι θα μου κάνατε;». Θα με μπουζουριάζατε, θα φωνάζατε την αστειονομία να με μαζέψει και στην τελική μπορεί να έτρωγα και καμιά ψιλή επειδή δεν κάθομαι στ’ αυγά μου. Αλλά όχι, η άλλη η ψώλα είναι γνωστή, πρέπει να της φερθούμε καλά γιατί μπορεί να έχουμε τα κανάλια μετά να μας ρωτάνε «μα γιατί δεν αφήσατε την καλόκαρδη κυρία Μος να ταξιδέψει τσάμπα, αυτή που έχει κάνει τόσα καλά για την ανθρωπότητα όπως το να κουνάει τον κώλο της πάνω κάτω σε πασαρέλες;». Γαμιέστε πατόκορφα όλοι σας!

          Και η επόμενη «είδηση» αφορούσε το Μαραντόνα. Απ’ όσο θυμάμαι κάτι είχε παιχτεί με το σπίτι του πατέρα του ή με τον πατέρα του τον ίδιο και τον βρήκαν οι δημοσιογράφοι σε ένα φαγάδικο και αυτός προσπαθούσε να απαντήσει όντας τέρμα μεθυσμένος ή τέρμα μαστουρωμένος, δεν ξέρω. Και να ακούς «πάλι ο Μαραντόνα μεθυσμένος/μαστουρωμένος», «τι κατάντια είναι αυτή», «ντροπή του» και άλλα τέτοια. Ρε μουνιά δημοσιοκάφροι, πάτε και την πέφτετε σε κάποιον μετά το φαΐ του με το ζόρι και τον αρχίζετε στις ερωτήσεις, οι οποίες πραγματικά δεν ενδιαφέρουν κανέναν και μετά αρχίζετε να τον κράζετε επειδή ήταν πιωμένος/μαστουρωμένος; Πρώτον, στη Μπούτσα μας, δεύτερον, και δεν ισχύει μόνο για το Μαραντόνα αλλά γενικά, αντί να κοιτάμε τη δουλειά του καθενός (οκ, αυτουνού ήταν η μπάλα), κοιτάμε και κρίνουμε το πόσο πίνει ή το πόσα γραμμάρια σκόνης χωράνε στη μύτη του;

          Ο Μαραντόνα ποτέ δεν τα πήγαινε ποτέ καλά με τους δημοσιογράφους, γι’ αυτό και αυτοί τον κυνηγούσανε σε ότι κι αν έκανε στην έξω ζωή του, πιστεύω δεν πήρε ποτέ χρυσή μπάλα επειδή τον μισούσανε που δεν ήταν όπως έπρεπε στα κανάλια και γενικά προσπαθούσαν να τον γαμήσουν όπου έβρισκαν.

          Αυτό το λέω για τους πάντες και όχι μόνο για το Μαραντόνα, που στην πούτσα μου τι έκανε έξω απ’ το γήπεδο αν δεν πείραζε κανέναν, σταματήστε να ασχολείστε με το τι κάνει ο άλλος έξω από τη δουλειά του και αρχίστε να ασχολείστε με το αν κάνει καλά τη δουλειά του ή όχι. Αντί οι δημοσιοκάφροι να μας δείξουν τα σκατά που δημιούργησε ο Γιωργάκης σε αυτήν την κωλοχώρα μας δείχνουν που πήγε διακοπές και πόσες φορές έπεσε από το ποδήλατό του. Ασταδιάλα!

Υ.Γ.: Επιστρέψαμε και ετοιμάζονται και άλλα κείμενα για να έχετε να διαβάζετε και να με μουτζώνετε για τις μαλακίες που γράφω!